« Ακόμα και ο πλέον ισχυρός, δεν μπορεί να παραμείνει κυρίαρχος αν δεν μετατρέψει την ισχύ σε δίκαιο και την υποταγή σε καθήκον»...

                                                                                                              Jean- Jacques Rousseau

Σε μια εποχή οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, που οι πολίτες νοιώθουν κουρασμένοι, αποξενωμένοι και απογοητευμένοι από την δημοκρατία μας, οι πολιτικές δυνάμεις έχουν υποχρέωση να ανοίξουν τον διάλογο για την διαφάνεια, που αποτελεί προυπόθεση της δημοκρατίας μας και να συμβάλλουν στην περιφρούρηση και στην αναζωογόνηση του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Η προεκλογική περίοδος είναι μία καλή ευκαιρία γι αυτή την συζήτηση, ώστε ν’ακουσθούν ιδέες και προτάσεις για τις πολιτικές της ισονομίας, της ισοπολιτείας και του δικαίου, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαικό επίπεδο. Οι θεσμοί, τα κόμματα, οι ανεξάρτητες αρχές, η πολυνομία και η γραφειοκρατία δεν συνιστούν σήμερα την ικανή και αναγκαία συνθήκη για να αποφευχθούν τα φαινόμενα της διαπλοκής και της διαφθοράς και να αναμετρηθεί ο δημόσιος βίος με τον ίδιο του τον εαυτό και με το μέγεθος και το κύρος του δημοκρατικού του αναστήματος. Τα αυτονόητα έχουν γίνει ζητούμενα... Η κοινωνία και η οικονομία είναι σε δοκιμασία... αλλά και η δημοκρατία είναι σε δοκιμασία...

Παρακολουθούμε όλοι τα γεγονότα με αγωνία και έκπληξη, πολλές φορές και ζητούμε να λειτουργήσουν οι δημοκρατικοί θεσμοί, οι ευρωπαικοί θεσμοί, να λειτουργήσει η δημοκρατία μας με προυπόθεση, με απαραίτητο συστατικό, με κεντρικό αξιακό άξονα την διαφάνεια παντού... Ζητούμε τον σεβασμό , τις σχέσεις εμπιστοσύνης και αξιοπρέπειας, την ειλικρίνεια και το «λόγον διδόναι» των αρχαίων. Αναζητούμε την σχέση μίας πραγματικής αντιπροσώπευσης, που πρέπει να είναι αυθεντική, αδιαμεσολάβητη και απαλλαγμένη από μηχανισμούς χειραγώγησης , διαπλοκής και υπονόμευσης.

Αναφέρθηκα στον Jean-Jacques Rousseau, διότι η αίσθηση του καθήκοντος και του χρέους υποχρεώνει τους ανθρώπους του πνεύματος διαχρονικά, να μεταδώσουν, να εμπνεύσουν και να αφυπνίσουν τον πολιτικό κόσμο, τους λειτουργούς της δημόσιας ζωής, αλλά και τους πολίτες, ώστε να υπάρξει η κάθαρση των τοιούτων παθημάτων της δημοκρατίας μας, μέσα από την αλήθεια και την διαφάνεια. Βέβαια, όλοι γνωρίζομε ότι « Η αλήθεια όταν αποκαλύπτεται πληγώνει, ακόμα και σκοτώνει...», όπως λέει ο Παπανούτσος, και « δεν την σηκώνουν οι ώμοι του πνευματικά και προπάντων ηθικά, αδύναμου ανθρώπου. Έχει βάρος συντριπτικό. Και όπως αυτόματα αποστρέφουμε τα μάτια  από μια ισχυρή εστία φωτός, για να μην τυφλωθούμε, έτσι όσοι έχουν ισχνή μιαν άλλη όραση, την όραση της διάνοιας, ή ανάπηρο ένα άλλο αισθητήριο, το αισθητήριο του χρέους, από ένστικο τρέπονται εις φυγήν μπροστά στην σκληρά ακτινοβολούσα αλήθεια. Δεν υπάρχει , άλλωστε, καλύτερο κριτήριο της πνευματικής, της ηθικής, κυρίως,αντίστασης από τούτο: Να ξεσκεπάσεις, να δείξεις γυμνή και ολόκληρη την αλήθεια σ’αυτούς που θες να δοκιμάσεις και να καταγράψεις τις αντιδράσεις τους. Θα μπορέσουν να την υποστούν ή θα λιποτακτήσουν προς το σωτήριο ψεύδος;»

Το υψηλό αίσθημα ευθύνης του κάθε πολιτικού και του κάθε πολίτη πρέπει να επικεντρώνεται στα θέματα της διαφάνειας και της θεσμικής της θωράκισης κι αυτό που πρέπει να τον απασχολεί, όπως λέει ο Έλιοτ, είναι «το πως θα φτάσει στο βάθος των πραγμάτων και πως θα προσπαθήσει να βρεί την αλήθεια και να την προβάλλει...δίχως πολλές ελπίδες και δίχως την φιλοδοξία ν’αλλάξει την άμεση ροή των πραγμάτων...»

Ναι, λοιπόν. Η διαφάνεια είναι προυπόθεση δημοκρατίας...αλλά αρκεί; Το πρόβλημα είναι ότι η κρίση είναι βαθύτερη, δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά και θεσμική. Πρόκειται για κρίση πολιτικής εμπιστοσύνης που θίγει τα ίδια τα ηθικά θεμέλια της πολιτικής. Το θεμελιώδες καθήκον της δημοκρατίας είναι να προσφέρει την αίσθηση της νομιμότητας, την αίσθηση της διαφάνειας και την αίσθηση της ασφάλειας στους πολίτες. Γι’αυτό συμφωνώ μ’εκείνους που δηλώνουν ότι το νόμιμο πρέπει να είναι και ηθικό αλλά και συμφέρον για την κοινωνία.

Έχομε υποχρέωση να αποκαταστήσουμε την αυτοεκτίμηση της κοινωνίας. Γι’αυτό χρειάζεται να επιταχυνθεί η ενίσχυση της λογοδοσίας και της ευθύνης του δημοσίου σε όλες τις διαδικασίες της καθημερινής του λειτουργίας, η εμπέδωση της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης, η αφαίρεση σημαντικών και εκτεταμένων εστιών διαφθοράς, η αποτελεσματικότητα λειτουργίας του κράτους και της δημόσιας διοίκησης καθώς και η αποδοτικότητα των δημοσίων υπηρεσιών.

Αλλά συμφωνώ, κυρίως, με την Ζακλίν ντε Ρομιγύ, ότι «στην πολιτική δεν αρκεί η διαφάνεια χωρίς την αρωγή μιας σθεναρής ηθικής. Μιας ακέραιης εντιμότητας που θα καθοδηγεί τις πολιτικές επιλογές. Κι όταν αυτές οι δύο εκλείψουν, οι συμβουλές των πολιτικών ανδρών (των δημαγωγών) χάνουν κάθε αξία, κάθε διάνοια, κάθε ένδειξη προνοητικότητας γιατί θέτουν τις υπηρεσίες τους στα καπρίτσια του λαού»

Ας προβληματιστούμε όλοι και κυρίως το πολιτικό σύστημα- εκείνο που μόνο υπόσχεται και γίνεται αρεστό και όχι χρήσιμο..Ας γίνει πιο ουσιαστικός και πιο ειλικρινής ο πολιτικός διάλογος κι ας γίνει, επί τέλους, η υπέρβαση της συνεννόησης και της σύνθεσης. Ποτέ δεν είναι αργά για σοβαρή και υπεύθυνη συνεργασία, για μια νέα συλλογικότητα προς όφελος της Ελλάδας, της δημοκρατίας και του ελληνικού λαού. Επιτέλους ας τολμήσουμε...

«Πρέπει εμείς να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε»...(Μαχάτμα Γκάντι)

                                                                                             Ροδούλα Αθ. Ζήση

                                                                      Υποψήφια βουλευτής ΠΑΣΟΚ Β’ Αθήνας